• Jolina

Alan Wake Remastered - Review

Mijn naam is Jolina Heijmans. Ik ben een schrijver. Vanochtend werd ik wakker in een nachtmerrie. Ik miste een week uit mijn geheugen. Wat is er in hemelsnaam met me gebeurd...? Toen ik mijn console opstartte, dacht ik dat het 2010 was. Alan Wake pronkte namelijk op mijn homescherm. Maar wacht... dat is het homescherm van mijn Xbox Series X? Niet 2010 dus! Ik kneep mijn ogen nog wat strakker bij elkaar om te focussen op mijn scherm en las toen een extra woordje in de titel van Alan Wake. REMASTERED.


Oké, het is dus geen nachtmerrie, maar een droom die uitkomt! We mogen één van de Xbox 360 titels, die mij het meeste zijn bijgebleven, opnieuw ervaren met de voordelen van de huidige generatie consoles. Dankjewel Remedy, dat is goed nieuws! Eens kijken of Alan Wake Remastered het voor elkaar krijgt om in het licht te stappen.

Mocht je nog niet bekend zijn met Alan Wake, dan geef ik je eerst even een korte indruk van het verhaal, dat zich afspeelt in Bright Falls en sterk gebaseerd is op de verhalen van Stephen King. Alan Wake is een beroemde schrijver die, na het uitkomen van zijn laatste boek twee jaar geleden, last heeft van opgedroogde inspiratie.


Zijn vrouw Alice neemt hem daarom mee naar een vakantiehuisje, gelegen aan een meer in het gebied van Bright Falls. In de hoop dat hij daar zijn inspiratie terug kan vinden. Dat loopt helaas al gauw helemaal verkeerd als de vrouw van Alan vermist raakt na een heftige ruzie. Hij zet alles op alles om het mysterie rondom haar verdwijning op te lossen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want een letterlijk duister onheil houdt zich ineens op in Bright Falls.


Je zaklamp is daarom je allerbeste maatje voor alles waar de duisternis zich over heeft uitgestort. Vijanden (ook wel Taken genoemd) die je tegenkomt, moet je eerst blootstellen aan genoeg licht van je zaklamp om ze kwetsbaar te maken. Vervolgens kun je ze te lijf gaan met je revolver. Wat je ook doet, blijf dus zo veel mogelijk in het licht! Het donker brengt onheil met zich mee.

De game speelt zich af in enkele episodes, zoals dat ook in de originele titel al was. Dit maakt het een smakelijk gerecht dat heerlijk in hapklare stukken is opgedeeld. Het verbaast met welk gemak je door de game heen komt, je vergeet gewoon de tijd. Onderweg verzamel je geschreven pagina's uit een boek, die Alan niet herkent als zelfgeschreven. De gebeurtenissen, omschreven op de pagina, lijken niet zomaar een verzonnen verhaal, maar komen tot leven in de game.


De manier van verhaal vertellen weet, zelf na 11 jaar, nog steeds te boeien. De vele verwijzingen naar het werk van onder andere Stephen King zijn geweldig verwerkt in de verhaallijn, waarmee je jezelf zo'n 12 uur kunt vermaken. Ondanks het feit dat ik eigenlijk helemaal geen aanhanger ben van het horrorgenre, is deze titel prima te doen. Dat komt denk ik vooral doordat er, naast griezelige vijanden die op brute wijze je met bijlen en andere wapens te lijf willen gaan, vooral horror uitgestraald wordt uit de manuscripten die je tegenkomt. Als je twijfelt deze game te spelen omdat je ook niet van horror houdt, laat dat je daardoor dus niet tegenhouden.

De gameplay van deze third person horror shooter staat ook nog redelijk overeind, hoewel deze vrij simpel is en hier en daar zelfs een klein beetje repetitief aanvoelt. De basis blijft namelijk altijd hetzelfde. Je gebruikt je zaklamp als voorgerecht om de duisternis van je bord te krijgen, alvorens je jezelf met een wapen naar keuze door het hoofdgerecht heen schiet. De variatie in wapens is niet heel hoog, maar ze voelen stuk voor stuk bevredigend aan als het je lukt om er weer een Taken mee van je af te houden. Dat geldt zelfs voor een simpele shotgun of een flaregun.


Waar je wel goed aan merkt dat de game oorspronkelijk al 11 jaar oud is, zijn de bewegingen in de actie. Het voelt absoluut bevredigend, maar soms wel wat hoekig en onhandig. Datzelfde geldt eigenlijk voor de besturing, die in mijn handen soms leidde tot wat paniekerige situaties, waarbij ik meerdere malen kogels heb verspild. Ook het ontwijken met de LB-knop en linker stick is iets wat ik helaas nooit volledig onder de knie heb gekregen om er één soepel geheel van te maken.

Tot zover hebben we vooral gesproken over elementen die zowel voor de originele game als de remaster gelden, maar uiteraard willen jullie ook weten wat Alan Wake Remastered nou toevoegt. Want heel eerlijk, zelfs de backwards compatible Xbox 360 versie van Alan Wake ziet er nog prachtig uit op de huidige consoles.


Om te beginnen heeft Alan Wake Remastered nieuwe, 4K graphics gekregen, waar de originele game het met 720p moest doen. Dat leidt vooral tot veel meer details in structuren, de omgeving en bijvoorbeeld ook de gezichten van de karakters. Over gezichten gesproken, het gezicht van Alan Wake is ook flink onder handen genomen, om het meer te laten lijken op de oorspronkelijke acteur. Dat principe is natuurlijk geweldig, maar ik persoonlijk had bijna het idee dat ik met een heel ander karakter van doen had. Niet perse een positieve ervaring als je op zoek bent naar hetzelfde, positief sentiment dat de game je 11 jaar geleden bood. Maar goed, uiteraard is het nieuwe gezicht van Alan visueel gezien flink verbeterd.

Waar voor mij persoonlijk de meeste kracht uit de huidige generatie consoles en hun prestaties naar boven komt, is in de omgeving en sfeer en dan met name de mist die veelvuldig te vinden is in Bright Falls. Die ziet er niet alleen geweldig realistisch uit, maar daardoor draagt het ook bij aan nog meer griezelige sfeer.


Het allersterkste staaltje werk komt tot uiting in de nachtelijke scenes, waarin het duister en schaduwwerk echt top is. Overdag komen de verbeteringen veel minder goed tot zijn recht wat mij betreft.

Waar de originele game op 30fps liep, heeft Alan Wake Remastered een upgrade gekregen naar 60fps. Dat is wel een te merken verschil, want hiermee loopt het allemaal heerlijk soepel. Het is jammer dat er geen HDR is toegevoegd, dit had nog net dat beetje extra er uit weten te persen.


Wat ook flink is aangepakt, zijn de cut scenes. In combinatie met de nieuw vormgegeven gezichten, komen ook deze een stuk beter uit de verf. Ze hebben meer details, zijn scherper vormgegeven en geven een realistischer beeld. Helaas is het nog wel te merken dat ze uit de oorspronkelijke game komen, omdat de bewegingen van sommige karakters op punten nog steeds vrij hoeken en onnatuurlijk ogen. Daarnaast heb ik tijdens een paar cut scenes ook wat gestotter ervaren.

Ondanks enkele kleine opmerkingen, zijn de verbeteringen in Alan Wake Remastered prima te noemen en daarmee is een ware Xbox 360 klassieker, 'nieuw' leven ingeblazen op een manier die zeker de spotlight verdient. Daarnaast krijg je met Alan Wake Remastered, voor een zeer redelijke prijs, ook nog eens automatisch de twee uitbreidingen in je bezit om nog langer in het duister te kunnen rondzwerven.


Conclusie

Na 11 jaar is Alan Wake nog steeds een geweldig verhaal om jezelf in te laten meezuigen. De gameplay is vermakelijk en de actie bevredigend, ondanks een licht gevoel van te veel herhaling hier en daar. Hoewel zeker nog af te leiden is dat dit een remaster is van een titel die meer dan 10 jaar oud is, zijn de verbeteringen geweldig. De perfecte uitwerking van vooral schaduw en duisternis, de verbeterde cut scenes en het indringende verhaal, bieden gecombineerd weer een intens heerlijke ervaring. Zoek je dus inspiratie voor nieuw werk? Twijfel niet, Alan Wake Remastered heeft genoeg te bieden.


Score: 82/100

Reviewcode is beschikbaar gesteld door de uitgever.


Recente blogposts

Alles weergeven