• Jolina

Life is Strange: True Colors - Review

Life is Strange heeft in mij een fan van de gameserie vanaf uur één. Onwetend als wat, begon ik jaren geleden aan de eerste Life is Strange game, om verliefd te worden op het concept. Verliefd zijn, dat gaat over emoties. Over gevoelens. Als je een gevoelsmens bent, bestaat er een grote kans dat ook jij liefdesgeluk vindt in de gameserie.


Ben je meer een doener? Dan is het tempo en de hoeveelheid dialoog hoogstwaarschijnlijk niet voor jou weggelegd. Ik vermoed dat dit met de nieuwste titel, Life is Strange: True Colors, niet anders gaat zijn. Ik ben daarom heel benieuwd of deze titels weer vlindertjes in mijn buik kan brengen.

Haven Springs in Colorado is waar True Colors zich afspeelt. Hoewel Life is Strange 2 ook een prima game was, vond ik het minder leuk dat er zo veel verschillende plekken in de game waren. Op een of andere manier matcht een Life is Strange game met zijn karakteristieke imago beter met een klein, knus dorpje ofzo. Ik ben dus blij dat dit voor True Colors ook zo is weg gezet.


We ontmoeten in het eerste gedeelte van de game de hoofdpersoon, Max. Na jarenlange ellende heeft ze na 8 jaar eindelijk alles genoeg op orde om haar broer Gabe weer te ontmoeten. In een heerlijk rustig tempo geniet je vanaf moment één van het prachtige bergdorp en leer je deze twee belangrijke karakters beter kennen. Heerlijk zen, al had ik in het begin meer het idee dat ik naar een Netflix serie aan het kijken was. De momenten waarop je Max daadwerkelijk bestuurt waren maar minimaal.

Behalve de karakters en het verhaal, wat is er verder nieuw aan deze Life is Strange titel? Ten eerste viel het mij op dat DONTNOD, de leidende ontwikkelpartij van eerdere Life is Strange games, niet betrokken is geweest bij de ontwikkeling van Life is Strange: True Colors. Het is vooral de ontwikkelstudio Deck Nine die aan het roer heeft gestaan. Is daar veel van te merken dan? Nou, nee. Eigenlijk helemaal niet. Deck Nine is geen gloednieuwe partij in de Life is Strange series en gelukkig is dezelfde vibe als die in voorgaande delen ook in deze game aanwezig.


Het zit 'm vooral in kleine verbeteringen. Zo vind ik de emoties met bijbehorende gezichtsuitdrukkingen goed gedaan. Je 'leest' echt de emoties van Max haar houding en uitstraling. Je ziet nog net niet een gekleurd aura om haar heen, zoals ze zelf met haar speciale vaardigheid emoties van andere afleest. Ook de details in de ogen en met name brillenglazen, vind ik subliem. Je ziet het glas gewoon blinken en het weerspiegelt ramen en andere lichtbronnen. Heel realistisch gedaan. De haren van de karakters vind ik helaas wat minder uit de verf komen, vooral Gabe ziet er soms uit als een afgekeurde Ken (je weet wel, die kerel van Barbie). Maar in het algemeen ziet de game er prima uit.

Ook op de prestaties van de game is weinig aan te merken. De game is getest op een Xbox Series X, maar vraagt niet al te veel van je console. Het loopt smooth en soepel. Het enige minpuntje op dit vlak is wellicht dat de laadtijden, tussen grote scenes door, behoorlijk aan de lange kant zijn. Op zich is het al geen game die het tempo er flink op heeft liggen, maar hier en daar was het voor mij wel iets dat je even uit je element kan halen en dat is jammer als je net lekker wordt opgezogen door het verhaal.


Life is Strange: True Colors bestaat uit vijf chapters, die je allemaal zo'n twee uur gaan kosten om door te spelen. Dat betekent echter niet dat je na het eerste chapter moet wachten tot de andere vier uitkomen. Nee, ze zijn allemaal tegelijk beschikbaar op release. Dat betekent dus dat je niet hoeft te wachten. Jeuhhhhh! Het is me wel een klein raadsel waarom er dan toch een chapter indeling in is verwerkt, maar ach, je moet ergens achievements aan koppelen he.

De speciale vaardigheid van Max en de focus op emoties komt echt goed naar voren. Het is één van de beste elementen uit de game en het bevestigt dat ook Deck Nine zichzelf inmiddels een behoorlijk goede story teller mag noemen. De emotie komt echt door je scherm heen op je bank terecht.


Zo vindt er in het begin van de game een gevecht plaats tussen twee personen, nadat de één woedend aan de ander zijn deur stond. De escalatie van emoties en reacties die daarop volgden, deden gewoon iets met mijn eigen vibe en emotie. Zo zijn er nog wel enkele voorbeelden op te noemen verderop in de game, die ik uiteraard niet ga spoilen. Waar The Artful Escape me deze week omver wist te blazen met zijn prachtige en kleurrijke grafische prestaties, weet Life is Strange: True Colors mijn ervaring te kleuren door het perfect overbrengen van emoties en me in het verhaal mee te zuigen. De ontwikkeling van het verhaal heb je overigens weer zelf, voor een groot gedeelte, in de hand door de keuzes die je gedurende de chapters maakt.

De game zit dus eigenlijk weer dikke prima in elkaar, maar toch weet hij me minder te raken dan de oorspronkelijke Life is Strange. Is de nieuwigheid er inmiddels af? Of weet Life is Strange: True Colors net niet genoeg diepgang te creëren in de verhaallijn? Ik denk een beetje van beide. De verhaallijn is prima, alleen is de focus hier en daar wat afwijkend. En ja, het echte 'wow' moment dat Life is Strange mij jaren geleden wist te brengen, is natuurlijk een soort eerste indruk die je niet snel evenaart.


Op zich is er weinig mis met deze nieuwe game, maar ik vraag me wel af wat dit betekent voor de gameserie op zich. De kans zit er natuurlijk in dat een nieuw vervolg kleurloos wordt, in plaats van dat het zijn echte kleuren laat zien.


Conclusie

Life is Strange: True Colors is een prima vervolgtitel voor de Life is Strange serie. Er is weinig op aan te merken, hoewel de verhaallijn niet de allerbeste is en de laadtijden korter hadden mogen zijn, zeker op de Xbox Series X. You hate it or you love it, er zit weinig tussenin. Maar die liefde is niet onuitputtelijk en ik merk aan mezelf toch inmiddels enige afvlakking voor de serie. Liefhebbers gaan zich er absoluut mee vermaken en dat gold ook voor mij. Als je plezier hebt gehaald uit eerdere Life is Strange games, weet je precies wat te verwachten en kan ik je deze game blind aanraden. Ook voor nieuwkomers is dit een prima game om de wereld van Life is Strange te ervaren. Die vlindertjes? Ik heb ze zeker wel gevoeld, maar ze worden langzaam iets minder kleurrijk. Mijn enige hoop voor de toekomst is dat de gameserie geen welbekende melkkoe gaat worden.


Score: 80/100

Reviewcode is beschikbaar gesteld door de uitgever.

Recente blogposts

Alles weergeven